Nieuwsbericht Toespraak burgemeester 4 mei

Gepubliceerd op: 06 mei 2010 00:00

Toespraak Mr M. Zonnevylle, burgemeester van Leiderdorp op 4 mei 2010 in de Dorpskerk te Leiderdorp
(Gesproken tekst kan afwijken!)

Hooggeachte Toehoorders,

Straks, om 20.00 uur is het de "stilte" die tot ons spreekt. Die stilte is kort, maar "verhaalt"van een lange weg. Wij zijn stil en herdenken allen, burgers en militairen, die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in het Koninkrijk der Nederlanden en daarbuiten zijn omgekomen in oorlogssituaties en bij vredesoperaties. Op die lange weg, onderweg, verloren wij medeburgers, omdat ze "anders"zouden zijn: jood, zigeuner, homoseksueel of met een andere politieke overtuiging. Maar: nog steeds moeten mensen, in ons land of elders, zich "verbergen" omdat ze anders zijn en/of denken.

Vrijheid was en is het waard om ook nu voor te strijden, in Leiderdorp, in Nederland en in de wereld om ons heen. Zeker in de afgelopen decennia hebben we ervaren dat we ons niet meer kunnen beperken tot onze eigen samenleving als het gaat om vrede, vrijheid en verscheidenheid. Nederlandse militairen zetten zich, gelegitimeerd door onze Volksvertegenwoordiging, in voor vrede, vrijheid en stabiliteit in de wereld, waarbij er nu ook een koppeling is met ontwikkeling/herbouw van de betrokken regio. Bij hun inzet daarvoor heeft een aantal militairen na 1945 tot vandaag, het hoogste offer gebracht

Onze wereld verandert snel. Ze wordt, ook lokaal, steeds kleurrijker: door ons eigen leefpatroon, maar ook door vele nieuwe Medelanders! Juist door nu vrijheid in al zijn facetten te koesteren, is verscheidenheid mogelijk. Opvallend is dat wij nu de vrijheid moeten beschermen tegen mensen die haar uit overtuiging bestrijden, maar ook tegen onze eigen angst dat anderen misbruik zullen maken van de ruimte voor verscheidenheid. Waar geen verscheidenheid wordt getolereerd is geen vrijheid. In de wereld van nu worden we geconfronteerd met het dilemma hoe we ons open kunnen blijven opstellen voor andersdenkenden, terwijl angst ons soms beheerst. Dat dilemma dwingt ons tot nadenken over de samenhang van vrijheid en verscheidenheid.

Naar mijn mening is "democratie" het cruciale element in een samenleving die van oudsher wordt gekenmerkt door een grote mate van verscheidenheid. Ik stel vast dat er in ons land een humane, geordende manier van samenleven is/mogelijk is tussen mensen of groepen met verschillende evensovertuigingen, politieke ideologieën etc.!

Artikel 1 van de Grondwet moet ons daarbij niet alleen in formele zin inspireren. Ruimte bieden aan verscheidenheid gaat verder dan het niet discrimineren van wie "anders"is. "Vrijheid" om eigen keuzes te maken heeft alleen inhoud als er ook iets te kiezen valt.

Voor de generaties van nu geldt dat zij zich geen leven zonder vrijheid kunnen voorstellen. Zij nemen het voor lief, alsof het niet anders kan en nooit anders is geweest. Een mogelijk gevolg is dat wij "vrijheid" tegenwoordig verbinden met onze persoonlijke leefsituatie: jezelf kunnen ontplooien in de maatschappij met de kansen die zij biedt. Maar: vrijheid is ook rechtstreeks verbonden met verantwoordelijkheid voor elkaar en met elkaar, in ons land en de wereld!

Als wij zo dadelijk samen stil zijn, zijn we dat ter wille van de vrijheid, die van ons samen is, die kwetsbaar is en toch één en ondeelbaar is. Vanavond zingen wij ons Volkslied, dat verhaalt over mensen op de vlucht voor geweld en onderdrukking. Wat zou het "mooi" zijn als we eens met Mathilde Santing zouden kunnen zingen:

"It's a wonderful, wonderful life
No need to run and hide
It's a wonderful, wonderful life".